نقد بنابر ماهیت ، عنصری ویرانگر و اوراق کننده است . هیچ نقدی موضوع نقد را بحالت اول باقی نمیگذارد ،

 سازندگی اگر در نقد موجود است ناشی از نتیجه ی ناخواسته ی آن وضرورتی است که با تجدید نظر در

موضوع نقد صورت تحقق میپذیرد. وگرنه هیچ نقدی بنابر نتیجه ی خواسته ی خود نمیتواند سازنده باشد .

همدلی و همدردی و بازیگری که ماکس و وبر از آن سخن گفته اند مربوط به مقام "گردآوری" و فهم مسئله است

و الا به تعبیر پوپر ، در "مقام داوری" یک نظریه باید بیرحمانه نقد شود ! . بنابراین با وضع کلماتی چون

همدلی و سازنده نباید نقد را عقیم نهاد و عنصر سلبی و نفی که همه ی هنر نقد بدان قائم است از آن ستانده

شود ...!!!

                                                     به نقل از وبلاگ  جستاری  در تفکر امروز

       نقد کتاب

علم خیلی  ساده  تر  از  این ها  در  زندگی بشر  رخنه  کرده  است . آشپزخانه پر است  از      فیزیک  ،

شیمی ،ر وانشناسی ، جامعه شناسی  و موسیقی  و .....  ولی  وقتی  مادر  بزرگ  من گام سوت کتری 

جوشان  را   حدس  بزند و بعد  کاملا علمی  ، منطقی  و حتی  فلسفی  در مود  آن  صحبت  کند  کمی  عجیب 

به نظر  می رسد .

کتاب  روز ی  که   صدا  ها  را  دیدم  نوشته  مجید  میرزا  وزیری  که  به  نوعی  به  من  معرفی  شده  بود 

را  نتوانستم  در قالب  تعریف های  یک  قصه  ، داستان ، رمان  و یا  حتی  بیوگرافی  بگنجانم . به نظرم  این 

نوشتار  یک  گزارش  ناقص  است  حاصل  از  یک  تفکر  هیجان  زده  و شتاب  زده  از  شوق  ریاضیات 

و فیزیک .  دانای  کل  در  این  نوشتار  در  حد  فاجعه  عمل کرده  است  چرا  که  کتاب  با  تکه های  بیان 

نشده  ،  در  ذهن  اوست  که  کامل  می شود  و من  مخاطب  که  به  ذهن  نویسنده  دسترسی  ندارم  این 

بخش  های  شرحه شرحه  فلسفی  را  چطور  بهم  وصله بزنم ؟

در  این کتاب  نه  رو ح  قصه  وجود  دارد و نه  رو ح  قصه  گو  . آنچه  در  این  اثر  مکتوب به چشم می آید

برش  های  شتاب  زده  و  صحنه های  پرداخته  نشده ی   فراوانی  است  که  در  پایان  نه  چیزی  اضافه 

 می کند و نه چیزی  کم : کلیشه هایی  خالی  از  رو ح  ادبیات  و مزین  به شگفتی  هایی  از  جنس  ریاضیات 

که  یک  لذت  کاملا  فردی را  نشان  می دهد .

                                                                                            بهار اسماعیلی