مجله ادبی اینترنتی آنتن

                                                                 شماره دوم  پنجشنبه و جمعه۲۳ و ۲۴ /مهر ۱۳۸۸ 

با این عناوین

از مدایح با صله تا مدایح بی صله

 نوبل صلح

شعر معاصر ایران 

شعر خاورمیانه

شعر خاوردور

معرفی کتاب 

  دعوت تحریریه آنتن از نویسندگان شعر و داستان کوتاه

 از مدایح با صله تا مدایح بی صله 

خواجه شمس الدین حافظ شیرازی

بود آیا که در میکده​ها بگشاینداگر از بهر دل زاهد خودبین بستندبه صفای دل رندان صبوحی زدگاننامه تعزیت دختر رز بنویسیدگیسوی چنگ ببرید به مرگ می نابدر میخانه ببستند خدایا مپسندحافظ این خرقه که داری تو ببینی فردا

گره از کار فروبسته ما بگشاینددل قوی دار که از بهر خدا بگشایندبس در بسته به مفتاح دعا بگشایندتا همه مغبچگان زلف دوتا بگشایندتا حریفان همه خون از مژه​ها بگشایندکه در خانه تزویر و ریا بگشایندکه چه  زنار  ز  زیرش  به  دغا  بگشایند

احمد شاملو

اندیشیدن

در سکوت.

آنکه می اندیشد

بناچار دم فرو می بندد

اما آنگاه که زمانه

                          زخم خورده و معصوم

                                                           به شهادتش طلبد

به هزاران زبان سخن خواهد گفت.

   شعر معاصرایران

   شعری از بهار اسماعیلی       

ذهن

خاطرات را

عق می زند

دلم

برای آمدنت ...

دلم برایت ...

عق می زنم.

...

هی !

بوی  استفراغ می دهی .

                                           فردیس ۱۰ مهر ۱۳۸۸ 

شعری از حامد کاظمی

قطعه هنری

 شعری از بابک اسماعیلی

از کتاب "دارم ماه می شوم ...آبله رو "

من خودم را پیرایش می کنم

   مثل یک قطعه چوب

   که خودش را  می تراشد     

                                   و در جستجوی قطعه ای چون خویشم

                                         که او هم خودش را تراشیده باشد 

    می دانم که خودم را دارم می زایانم  

                                                             شده ام قابله خودم.

   با دست های خودم

   خراش می اندازم بر قطعه ای که نامش  " خود "  است

   این تولد پر شکوهی است

    وقتی تبر بر ریشه ام خورد.

                                         ماندم

                                                   تمام نشدم

  شدم قطعه بدون ریشه 

 ...

   دارم تابلو می شوم

   شاید یک اثر هنری

  که در طول سده ها ارزشش بیشتر می شود

 این خراش ها خراش های حادثه نیست

                                      خود من دارد قطعه را

                                                                  کنده کاری می کند

 فقط چهره ام مانده

 با پا هایم  

                     اول پایم را رها  میکنم

                                                       چهره ام بماند برای بعد

 وقتی تبر به ریشه ام خورد

                                  بی ریشه شدم

                                                        اما پا هایم ستون شدند

و به جای ریشه

                        چسبیدند به زمین  

 دارم ریشه می دهم

پا هایم دارد ریشه می دهد به زمین

                                     ستون زده ام

                                               ستون شده ام

        پیرایشگری می کنم

              با دستانی که

          تبر به دست دارند

  این بار تبر به دست من است

                                                         تهران زمستان ۱۳۸۷

       شعر خاورمیانه    

    شعری از نزار قبانی 

روزی که به مردی برخوری

که یاخته های تنت را به شعر بدل کند

و با پیچش مو هایت شعر بسازد

روز ی که به مردی برخوری

که قادرت کند ـمثل من ـ

با شعر حمام کنی

سرمه بکشی

و موهایت را شانه کنی

آن روز می گویم :تردید نکن

با او برو

چون برایم مهم نیست مال من باشی یا مال او

مهم اینست

مال شعر باشی

از کتاب صد نامه عاشقانه نزار قبانی ترجمه رضا عامری نشر چشمه چاپ ۱۳۸۸

   شعر خاوردور 

دو شعر از سی شی ین 

    ترجمه مانا آقایی

۱. راهپیمائی

هر وقت تنها قدم می زنم

عصای سیاهم را بلند می کنم

و آن را محکم

به پوسته ی سرد و سفت زمین می کوبم

شاید مردمانی در آن سوی کره ی خاکی

پژواک ضعیف آن را بشنوند

و خبردار شوند که من هم هستم!

۲. جوانکی که ستاره می چید

روزی روزگاری

جوانکی در حال چیدن ستاره ها

از نردبان پائین افتاد

کهکشان به او خندید

زمین به او خندید

خبرنگاران ناشایست ترین صفت ها را زینت نامش کردند

و به او خندیدند

هزار سال بعد موزه ی شهر مجسمه ای از جوانکی ساخت

که ستاره می چید

و در دست چپ "گرگ آسمان" (۱)

و در دست راست "زن بافنده" (۲) را در مشت گرفته بود

دور کمر مجسمه کمربندی به چشم می خورد

با سه ستاره ی درخشان

این ستاره ها زمانی به همان "شکارچى" (۳) تعلق داشتند

که جوانک نگون بخت را با تیر خود به زمین افکنده بود.

 پانویس:

۱ و۲ و۳ : نام سه صورت فلکی به زبان چینی.

.انتخاب مطلب از وبلاگ  زمزمه های دختر ساهو . برای دیدن وبلاگ اینجا کلیک کنید  

لینک مستقیم مطلب  

                                            کافی شاپ نوشت    

...تنهایی واژه شکوهمند این روزهای من است

               بابک اسماعیلی         

   حس ترس از تنهایی،در کودکی لرزاننده ترین احساس ها بود.روزی که در خیابان گم شدم،اولین باری باری بود که ترس از تنهایی را تجربه کردم و اشک ریختم... نوجوانی عمدتا در تنهایی گذشت.به جز آن زمان ها که با تنهایانی شبیه خودم بازی می کردم...آتاری،فوتبال، والیبال،خیابان گردی های بعد از مدرسه ... زمان هایی بودکه با تنهایانی از جنس خودم سپری می کردم.آن روزها درک روشنی از تنهایی نداشتم و نداشتیم.روز های جوانی،بیکاری،دانشگاه،کار ... هم با تنهایانی  شبیه خودم سپری شد.از بس فرصتی برای خود شناسی نداشتم،نمی فهمیدم آنچه دچارش هستم تنهایی است.زمان می گذشت و  لایه به لایه با تنهایی آشنا می شدم و درک نمی کردم ...دهه سوم زندگی دهه تنها تر شدن بود.همه بودند اما روز به روز تنها تر شدم ... با سرعت نور ... و این روز ها تنهایی با مفهوم کامل تری در ذهنم ته نشین شده است.دیگر می دانم تنهایی مترادف با گم شدن نیست.تنهایی مترادف با در خلوت خود بودن نیست.تنهایی معنایش این نیست که نزدیکترین هایت را از دست بدهی ... تنهایی واژه شکوهمند این روزهای من است ... تن ها درکنار تواند.

  یکی دوستت دارد،یکی عاشقانه دوستت دارد،یکی چشمهایش را به چشمهایت سنجاق می کند،یکی دوست دوران کودکی است،یکی منافعش با تو تامین می شود،یکی به تو وابسته است،یکی به تو دلبسته است،یکی با تو همراه است،یکی دوست است،یکی می خواهد سر به تنت نباشد،یکی حسادت می کند،یکی لجبازی می کند،یکی بودنش را در نبودن تو تعریف می کند، ... اما با همه این ها تنهایی. تنهایی و هدف در مختصات  هندسی واژه ها نسبت مستقیم دارند، هر چقدر هدفت پررنگ تر می شود،تنها تر می شوی و اطرافیانت بیشتر با تو غریبه می شوند ... گفتگو هم کفاف نمی دهد ... قدرت تفکیک بیشتر از پیوند را بطه هاست.هر چه زمان می گذرد پروژه عادی سازی رخ می دهد.دلایل اولیه با هم بودن فراموش می شود. حاشیه ها رخ می دهند ... هر چه بیشتر حاشیه ها تولید می شوند،  تو تنها تر می شوی،تا روز ی که همه، اهداف مشترک را فراموش    می کنند.آن روز تو تنها ترین می شوی ...

  هدفی که عادی شده است، هیجان تولید نمی کند.باز تعریف اهداف مشترک بین من و تو الزامی  است ⁽¹⁾ .

 (۱)بخشی از کتاب شاگرد کشی نوشته بابک اسماعیلی که به زودی منتشر می شود.

دعوت از نویسندگان داستان های کوتاه و شاعران

    مجله ادبی آنتن مطالب علاقمندان به همکاری  را پس از بررسی منتشر می کند.مطالب خود را بعد از تایپ در برنامه ورد به نشانی baharsml@gmail.com    ارسال نمایید.

   مجله ادبی آنتن دو روز آخر هر هفته در وبلاگ فرایند منتشر می شود.

  شماره های قبلی مجله ادبی آنتن

شماره یک