فرایند

يادداشت دوم

hamed — Tue, 03 Nov 2009 08:56:18 GMT

بيرون مغازه باران مي بارد، اما اين تو خبري نيست؛ از آن روزهاي خلوت است. آن بيرون ماشينها عجله دارند، بيشتر از رانندگانشان؛ گاز مي دهند، بوق مي زنند، فحش مي دهند... دارم حكومت نظامي كامو را مي خوانم. در جايي يكي از شخصيتها از زماني صحبت مي كند همه با هم حرف مي زنند، به يك زبان، ولي كسي حرف ديگري را نمي فهمد! مثل من و تو،‌ ما، شما، ايشان كه هيچكدام حرف هم را نمي فهميم؛ فقط داد مي زنيم، بوق مي زنيم، فحش... اينجا مثل كاديكس^*،‌ طاعون نيامده، ما هم طاعونزده نيستسم؛ ولي ديگر حرف هم را نمي فهميم. انگار هر كدام از سياره اي آمده ايم. من تو را نمي شنوم، تو او را نمي بيني، آنها ما را نمي فهمند، ما آنها را دوست نداريم... يكي نيست بپرسد چرا؛ بپرسد هم البته كسي نمي داند، نه من، نه تو – شرط مي بندم – و نه هيچكس ديگر. مي دانستيم كه وضعمان اين نبود!

دقيقه اي از مغازه بيرون مي روم تا هوايي بخورم. هواي بيرون – اِي – سرد است، و خيس. خطوط مورب باران نور چراغ ماشينها را هاشور مي زند... اَه، دوباره نه! باز هم سقف يك اتوبوس زير پل كريمخان گير كرد. ديروز هم خاوري كه مي خواست زير پل گيشا دور بزند به همين سرنوشت دچار شده بود و چند روز پيش اتوبوسي همينجا و چند هفته پيش وانتي و ... اشتباه پشت اشتباه. مدام اشتباهات هم را تكرار مي كنيم. و در اين مورد رقابت سنگيني با هم داريم. در اين يك مورد هيچ كدام از هم كم نمي آوريم؛ تكرار اشتباهات همديگر؛ پاي تو به سنگ گير مي كند، زمين مي خوري، زانوي شلوارت – كه تازه ديروز سه برابر قيمت از جردن يا وليعصر خريده بودي – پاره مي شود، دستت خراش بر مي دارد... پشت سرت، منم. همان پايم به همان سنگ گير مي كند، زمين مي خورم، زانوي شلوارم... ديگران هم پشت سر من منتظر نوبتشانند تا زمين بخورند! منها و توها و اوهاي بسيار... رقابت جالبي است مسابقه احمقانه اشتباه كردن!

هميشه گفته شده و شنيده شده و از آن گوش در شده، تأكيد شده بر اهميت استفاده از تجربه هاي خود و ديگران. نصيحتهاي بزرگترها، ‌ضرب المثلها، حكايتها و داستانها پر ازست از اين گفته ها و نشنيده ها. ولي هميشه تعداد عبرت گيرندگان از عبرتها كمتر بوده است. حالا تجربيات ديگران پيشكش، از تجربه شخصي خودمان هم درس نمي گيريم. اصلاً مشاهده گران خوبي نيستيم؛ مي بينيم و نمي بينيم. مي بينيم،‌ ولي با چشمان بسته؛ Eyes wide shut. صد بار و هزار بار از يك مسير مي رويم، گم مي شويم،‌گريه مي كنيم و مادرمان را صدا مي زنيم. باز بار هزارويكم همان مسير، همان گم شدن و همان گريه و صدازدن مادر...

چرا نمي فهمي؟! به خدا ديگر بس است؛ چشمانت را باز كن، نمي بيني عينك بزن! گوشت را باز كن، نمي شنوي سمعك بگذار! اين همه زمين خوردي،‌بسّت نبود؟؟ اين همه نديدي، جا ماندي،‌جا گذاشتي، جايت گذاشتند... بس نبود؟؟ نه خودت را ديدي،‌نه من را؛‌ نه حتي چاله چوله هاي راه را. باز هم مي روي و زمين مي خوري و به چاه ميفتي... باز هم گم مي شوي و گريه مي كني؛‌ نه! مادرت اينجا نيست؛ او خودش هم گم شده و گريه مي كند و مادربزرگت را صدا مي زند...! خسته شدم، زبانم مو درآورد بس كه گفتم... چي؟ دارم زياد حرف مي زنم؟ دهانم را ببنندم؟! مي بندم! در خانه اگر كس است... نه! نيست!

* شهري كه نمايشنامه طاعون آلبر كامو در آن اتفاق مي افتد.

دو روز آخر با مجله ادبی اینترنتی آنتن -شماره 4

farayand — Wed, 28 Oct 2009 10:23:18 GMT

مجله ادبی اینترنتی آنتن

شماره چهارم پنجشنبه و جمعه ۷ و ۸ آبان ۱۳۸۸

با این عناوین

از مدایح باصله تا مدایح بی صله

شعر معاصر ایران

معرفی کتاب

داستان کوتاه

کافی شاپ نوشت

شعر معاصر ترک

دعوت تحریریه آنتن از نویسندگان شعر و داستان کوتاه

از مدایح با صله تا مدایح بی صله

خواجه شمس الدین حافظ شیرازی

غم زمانه که هیچش کران نمیبینمبه ترک خدمت پیر مغان نخواهم گفتز آفتاب قدح ارتفاع عیش بگیرنشان اهل خدا عاشقیست با خود داربدین دو دیده حیران من هزار افسوسقد تو تا بشد از جویبار دیده مندر این خمار کسم جرعهای نمیبخشدنشان موی میانش که دل در او بستممن و سفینه حافظ که جز در این دریا

دواش جز می چون ارغوان نمیبینمچرا که مصلحت خود در آن نمیبینمچرا که طالع وقت آن چنان نمیبینمکه در مشایخ شهر این نشان نمیبینمکه با دو آینه رویش عیان نمیبینمبه جای سرو جز آب روان نمیبینمببین که اهل دلی در میان نمیبینمز من مپرس که خود در میان نمیبینمبضاعت سخن درفشان نمیبینم

احمد شاملو

از دفتر باغ آینه

شب

با گلوی خونین

خوانده است

دیرگاه.

دریا

نشسته سرد.

یک شاخه

در سیاهی جنگل

به سوی نور

فریاد می کشد.

شعر معاصرایران

شعری از بهار اسماعیلی

به افسون کدام لای لای است

که

تمام نمی شود

این خواب!

دست بردار از این گرگ و میش

سپیده مات می شود

خورشید اگر

به آرزویی بالا نیاید.

۹ مهر ۱۳۸۶

شعری از پژمان گلچین

آیدا و پنجره و تنهای من

کنج این همه خاک و

خل و صحرا چه می کنی ؟

که گاه و کسی

به داد می زند فریاد

زکی که لامحالات و این چنین حاشا

انتخاب از کتاب مجموعه شعر و قصه مارناگ پژمان گلچین انتشارات گل آفتاب مشهد چاپ ۱۳۸۰

کافی شاپ نوشت

نوشته بابک اسماعیلی

قسمت اول

احساس می کنم فشار اتمسفر در مغزم،بیشتر از فشار اتمسفر در روی زمین شده است.سنگینی زیادی حس می کنم. همه اش هم در مغزم است.همه فشار به مغزم می آید.مثل آنوقت هایی که به مدرسه دیر می رسیدم یا مثل زمان هایی که سرکار دیر می رسیدم.مثل وقت هایی که با زنم قرار داشتم و دیر می رسیدم.نمی دانم این آیا ترس از توبیخ شدن است یا ناتوانی من در مواجهه با مشکلاتی از این دست،در کل وضعیت مزخرفی است،همه این مزخرفات ذهنی است ، موضوعات انتزاعی که امروز هستند و فردا دیگر وجود ندارند.من هنوز یاد نگرفته ام بگویم "به درَک" .افکارم دایم هجوم می آورند،افکار پریشانِ صدتا یک غاز،هجوم چنین افکاری معمولا باعث می شود من نفهمم اصلا برای چه این همه حالم بد است.این طور موقع ها می چسبم به زمین.پاهایم قفل می کند.حتی راه هم نمی توانم بروم.آرام آرام کمرم هم درد می گیرد.به نظرم رگ سیاتیک است.شاید هم نباشد.من هیچ وقت فیزیولوژی نخواندم و هیچ وقت هم انگیزه ای برای خواندنش نداشتم.برعکسِ فلسفه.حتی عطش خواندن منطق در من همیشه بیشتر از خواندن فیزیولوژی بوده است.این هم از آن مواردی است که دلیلش را نفهمیدم.هیچ وقت در مدرسه آرزو نداشتم دکتر شوم.حتی مهندسی هم خیلی ترغیبم نمی کرد.تمام سالهای طولانی دانشگاه هم از مهندسی خواندن چیزی درک نکردم.حتی پُزش هم برایم راضی کننده نبود.من نمی دانم چرا نگرانم.یعنی اصلا نمی دانم این حسی که دارم چه نامی دارد.نگرانی است یا یک چیز دیگر را نمی دانم.اصلا درست نمی توانم توضیحش دهم.حتی درک درستی از آن ندارم.مثل آدمی هستم که منتظر یک واقعه بد است.اما نمی داند این واقعه بد چیست.مثل ننوشتن مشق های دوران مدرسه شاید، شاید هم نه ،اصلا مثال مناسبی برایش ندارم.

قسمت دوم

نمی دانم چه طور شد که فهمیدم حس خشم چگونه است، یا چطور شد که فهمیدم حس ترس چیست،الان هم نمی دانم چطور شده است که این حسی که دارم را نامش را نمی دانم.اصلا مگر چند تا حس داریم.خشم و ترس و ناراحتی و خوشحالی وتلخی و شوری و ...نه این ها که اجزای حس چشایی هستند.

خشم، ترس ، ناراحتی ، خوشحالی ،درد،شرم ،بی کفایتی ،خیانت ، فاحشگی ،...من همه این حس ها را تجربه کرده ام .اما این احساسی که الان دارم و خیلی وقت های دیگر هم داشته ام حس بی نام و نشانی است.همین چند سال پیش بود ،چند سال نه ، دو سال قبل بود یا یک سال و نیم قبل ، زمانی که پسر یکسال و نیمه ام از روی تخت افتاد وسرش شکست، برای اولین بار در تاریخ سی و چند ساله زندگی ام احساس بی کفایتی کردم.احساس تلخی بود.اینکه به اندازه کافی مراقب نبودم ، واقعا باعث شده بود احساس کنم پدر بی کفایتی هستم.این حس را تا زمانی که بخیه های سر پسرم به پیشانی اش بود با خود داشتم.حتی اشک های پنهانی ام در زمانی که پیشانی او را بخیه می زدند، و او ضجه می زد، باعث نشد این احساس بی کفایتی ترکم کند.

ادامه دارد ...

شعر معاصر ترک

مفت و مجانی

شعری از اورحان ولی کانیک

ترجمه جلال خسرو شاهی

مفت و مجانی زندگی می کنیم ، مفت و مجانی

هوا مجانی ، ابر مجانی ،

چاله چوله مجانی ،

باران و گل و شل مجانی

بیرون اتومیبل ها

جلوی در سینما ها

ویترین مغازه ها

نان و پنیر نه ، اما

آب جوی مجانی

آزادی به قیمت سر

اسارت مجانی

مفت و مجانی زندگی می کنیم ، مفت و مجانی

انتخاب از کتاب "پشگامان شعر معاصر ترک " ترجمه جلال خسرو شاهی با همکاری رضا سید حسینی و عمران صلاحی انتشارات مروارید چاپ ۱۳۸۳

داستان کوتاه

تفاهم

نوشته فریدمنشگر

مانند همه مواقع دعوا زبانِ بسته ، اخم ، کمی دندان غروچه و مشت گره کرده داری .

نگاهت می خواهد به من ثابت کند که من احمقم ، می خواهی زور بگویی اما زورت به من نمی رسد .

فکر می کنی که من تو را احمق می دانم پس بلند می گویی که « تو احمقی »

اما این گفتن تو را راضی نمی کند .

من عکس العمل نشان نمی دهم . می گویی « کار احمقانه ای است که سکوت کرده ای »

و می دانی کار احمقانه تری است اگر دوباره بخواهی مرا احمق خطاب کنی .

مستأصل هستی . دوست داری مرا به حماقت وادار کنی .

ممکن است خودت را زیر سؤال ببری . پس این حماقت را مرتکب نمی شوی .

مدام پا به زمین می کوبی و چشم غره می روی . انگار تهدید می کنی .

دچار حمله های عصبی شده ای و من برای آنکه کار به جای باریک نکشد بالاخره و مثل همیشه می پذیرم که احمق هستم و تو مرا احمق ترین آدمی که در احمقانه ترین شرایط دست به حماقت می زند خطاب می کنی و می گویی « احساس می کنم چقدر به هم شبیه هستیم »

و بعد تمام می شود و باز مانند همه مواقع آشتی، زبانِ شیرین ، لبخند، کمی برق چشم و دست گشاده داری.

دعوت از نویسندگان داستان های کوتاه و شاعران

مجله ادبی آنتن مطالب علاقمندان به همکاری را پس از بررسی منتشر می کند.مطالب خود را بعد از تایپ در برنامه ورد به نشانی baharsml@gmail.com ارسال نمایید.

مجله ادبی آنتن دو روز آخر هر هفته در وبلاگ فرایند منتشر می شود.

شماره های قبلی مجله ادبی آنتن

شماره یک

شماره دو

شماره سه

كتابداران و ترويج علم رياضي

parisa — Mon, 26 Oct 2009 11:34:18 GMT

پس از همايش ترويج علم كه اسفند ماه گذشته توسط اتحاديه انجمن هاي علمي دانشجويي كتابداري و اطلاع رساني ايران (ادكا) برگزار شد، كتابداران به بحث ترويج علم گرايش زيادي پيدا كرده اند. هرچند سال ها قبل تر توران ميرهادي، نوش آفرين انصاري و عباس حري از اعضاي هيئت مديره انجمن ترويج علم ايران بوده اند و نقش كتابداران در ترويج علم از سال ها پيش مطرح بوده است. اما در يك سال اخير نشست ها و سخنراني هاي بيشتري در حوزه كتابداري و اطلاع رساني در باب ترويج علم برگزار و محمد حسن زاده هيئت علمي كتابداري و اطلاع رساني دانشگاه تربيت مدرس به عنوان رئيس گروه ترويج علم مركز تحقيقات سياست علمي كشور انتخاب شده است.

انجمن كتابداري و اطلاع رساني ايران چهارشنبه هفته جاري قرار است همايشي با عنواني هيجان انگيز برگزار كند. سخنرانان اين همايش دكتر مهدي بهزاد عضو هيات علمي دانشگاه شهيد بهشتي رييس اسبق انجمن رياضي ايران و زهرا گويا عضو هيات علمي دانشگاه شهيد بهشتي و سردبير نشريه رشد آموزش رياضي خواهند بود. افسانه پادشاهان و رياضي‌دان عنوان سخنراني دكتر بهزاد است. همكاري مركز تحقيقات سياست علمي كشور، انجمن ترويج علم ايران و سازمان اسناد و كتابخانه ملي ايران با انجمن كتابداري و اطلاع رساني ايران در برگزاري اين همايش كنجكاوم مي كند كه بدانم براي ترويج علم رياضي در ايران چه تمهيداتي پيش رو است.

ز مان: چهارشنبه 6 آبان 1388 - ساعت 14 - 18
مكان : تهران - بزرگراه حقاني (محور غرب به شرق) - بعد از ايستگاه مترو ميرداماد - بلوار كتابخانه ملي - سازمان اسناد و كتابخانه ملي جمهوري اسلامي ايران

شركت در اين همايش براي عموم آزاد است

یادداشت های یک کتابدار

parisa — Sun, 25 Oct 2009 05:56:18 GMT

آغاز در يك صبح پاييزي

از اتوبان حقاني تا كتابخانه، پياده تقريبا ۱۰ دقيقه راه است. بيشتر از يك سال است كه اين مسير، هر روز صبح برايم تكرار مي شود. قبل از آن هم به اينجا مي آمدم. چند روز قبل از آنكه ساختمان جديد كتابخانه افتتاح شود، ناباورانه اولين حضورم در كتابخانه رقم خورد. به پيشنهاد يكي از اساتيدم قرار بود به همراه گروهي از دانشجويان منتخب ديگر، راهنماي بازديد در روز افتتاح ساختمان جديد باشم. خاطره اي كه از آن روز نوشته ام ۳۰ صفحه شده است. سه شب طول كشيد تا توانستم تمام لحظه ها را ثبت كنم.

پس از آن نيز بارها و بارها براي انجام تكاليف دانشگاه، براي شركت در جلسات ماهانه انجمن كتابداري و اطلاع رساني ايران، براي ملاقات اساتيد، براي انجام پژوهش هاي داوطلبانه به اين كتابخانه سر زده بودم. اما حالا بيشتر از يك سال است كه تقريبا هر روزم با نام اين كتابخانه گره خورده است.

از تاكسي كه پياده مي شوم، نور آفتاب صبح پاييزي تمام صورتم را روشن مي كند و من رو به آفتاب به سوي خوابگاه انديشه ها به پيش مي روم تا شايد امروز گامي به سوي بيداري برداشته شود. پياده روي صبحگاهي لذت بخش است اما مراجعه كنندگان با ماشين هاي جور واجور از كنارم رد مي شوند و بسيار بسيار كم پيش مي آيد كه يكي از آنها كه ساعت ۸ صبح را براي شروع يك روز با مطالعه انتخاب كرده است، پياده روي ام را به پايان نرساند. دختركان شاد كه معلوم است كه به اجبار مقررات كتابخانه مقنعه سرشان كرده اند و پسرهاي جواني كه بي هيچ كلامي، وظيفه انساني شان را انجام مي دهند و در جلوي در كتابخانه با آرزوي روزي خوب از يكديگر جدا مي شويم.

و هر صبح با احساس دين به تمام مراجعه كنندگاني كه قبل از آنكه من خدمتي برايشان انجام داده باشم، به من لطف داشته اند، روزم را آغاز مي كنم. و شايد همين است كه با وجودي كه دستمزدم سه ماه عقب افتاده است، هنوز هر روز صبح انگيزه برخاستن و آمدن دارم...

دو روز آخر با مجله ادبی اینترنتی آنتن -شماره 3

anten — Thu, 22 Oct 2009 10:39:18 GMT

مجله ادبی اینترنتی آنتن

شماره سوم پنجشنبه و جمعه۳۰و ۱/مهر وآبان ۱۳۸۸

با این عناوین

از مدایح باصله تا مدایح بی صله

شعر معاصر ایران

شعر روسیه

نمایش نامه

معرفی کتاب

داستان کوتاه

دعوت تحریریه آنتن از نویسندگان شعر و داستان کوتاه

از مدایح با صله تا مدایح بی صله

خواجه شمس الدین حافظ شیرازی

حال خونین دلان که گوید بازشرمش از چشم می پرستان بادجز فلاطون خم نشین شرابهر که چون لاله کاسه گردان شدنگشاید دلم چو غنچه اگربس که در پرده چنگ گفت سخنگرد بیت الحرام خم حافظ

و از فلک خون خم که جوید بازنرگس مست اگر بروید بازسر حکمت به ما که گوید باززین جفا رخ به خون بشوید بازساغری از لبش نبوید بازببرش موی تا نموید بازگر نمیرد به سر بپوید باز

احمد شاملو

از دفتر مدایح بی صله

بهتان مگوی

که آفتاب را با ظلمت نبردی در میان است

آفتاب از حضور ظلمت دلتنگ نیست

با ظلمت در جنگ نیست

ظلمت را به نبرد آهنگ نیست

چندان که آفتاب تیغ بر کشد

او را مجال درنگ نیست

همین بس که یاری اش ندهی

سواریش مدهی .

شعر معاصرایران

شعری از بهار اسماعیلی

بوی نفس می دهی

بوی زندگی!

جوانه می زنم این روز ها

تعبیر این بلوغ چیست؟

۹/ ۸۶

مثلثی در راه

شعری از مریم هوله

از آن همه آدم " زندگی " را دوست دارم

- بنشین نعره نزن ریاضت ماه !

وفادارانت عادتمندند پس از شام می خوابند

صبح با خواستگاران و تمساح ها می آید

بنشین!

چه طور بیابانی به من می دهی تا امنیت اغفالم کند؟!

جهان کودکان گرسنه ی من است

بگذار مثل پستانی پر شیر بپاشم

زندگی را دوست دارم اما "طبیعت" مادر من است

- بنشین و حرف نزن نور را از چه می ترساند خفاش

مگر نه آنکه قندیل ها روی جنازه سردش گریه می کنند؟

از آن آدم ها هیچ نمانده این درخشش من است

دوستانم را معده هاشان بلعیدند

و صورت عشقم در پرسپکتیو راه شکست

او شبیه مثلثی خواهد بود که من از قله اش به کوچه می پرم

تا شهر های دور را روی بیابان رسم کنم

و تا ابد آواز بخوانم اما

"زندگی " را دوست دارم !

انتخاب از کتاب مجموعه شعر در کوچه های آتن مریم هوله انتشارات میر کسری چاپ ۱۳۸۲

داستان جدید

شعری از بابک اسماعیلی

از کتاب دارم ماه می شوم ...آبله رو

بین من و هیچ کس اشتراکی نیست

آنچه هستم برایم غریبه است

من داستان جدیدی ام با بی نهایت خواننده

که باور نخواهند کرد روز گاری من اینگونه حقیقی زیسته ام .

دارم دوران می کنم

فاقد تعریف های اولیه زندگی

بدون دلبستگی

بدون وابستگی

شاید رهایی!

اینجا که من هستم یک چیز وجود دارد ، آدمیت ناب

اینجا منم و خودم

هیچ چیز و هیچ کس نیست

منم با خودم

حس غریبی است

ناشناخته

نه دیده ام

نه خوانده ام

هیچ اشتراکی بین من و هیچ کس نیست

منم با خودم

غریب و تنها

تنها

یعنی هستی اما درکی از تو وجود ندارد

غریب

یعنی برای خودم هم

ناآشنام

آنکه با خودش غریبه ای است ، تنهاست و غیر من اش

کسی را ندارد

بیگانه ای است از عشق و احساس تهی

تهران زمستان 1387

شعری از حامد کاظمی

به حمام مي روم

تا زير دوش،

چركهاي اين هفته را هم،

راهي چاهك فاضلاب كنم!

آبِ گرم،

صابون گليسيرين،

شامپوي ضد شوره؛

فشار آب...

همسايه پاييني بگذارد،

بدك نيست!

اما، دلم،

دلم را زير كدام دوش ببرم؟

روح خسته ام را

كدام صابون،

صيقل مي تواند داد؟

داروخانه ي سر خيابان

يا داروخانه ي سيزده آبان،

آيا،

شامپوي ضد دلشوره هم دارد؟!

يا صابون نرم كننده ي اعصاب؟

آيا راننده ي آژانس سر كوچه

آدرس خانه ي دوست را مي تواند

پيدا كند؟

دفتر مسافرتي ميدان بالايي،

تور ساحل آرامش هم

داير مي كند؟

كدام پليسِ سرِ كدام چهارراهِ كدام شهر،‌

روحهاي سرگردان ما را

به كدام پاركينگهاي آرامش

راهنمايي خواهد كرد؟

...

آب سرد شده؛

ديگر حس حمام رفتن هم نيست!

بيست و چهار مهر هشتاد و هشت

نمایش نامه

سوگلی

نوشته بابک اسماعیلی

کدخدا محمد ابراهیم روی ایوان در حالی که وافور در یک دستش است و انبر در دست دیگرش ، به یک پشتی تکیه داده است. صغری حیاط را با آفتابه آب پاشی می کند. اصغر یونجه های کنار حیاط را مرتب می کند . یک مرغ در وسط حیاط مشغول پیدا کردن دانه برای خوردن است .

حیاط محوطه بزرگی است. یک طرف پله هایی است که به سمت پایین می رود تا می رسد به قنات . بیش از پنجاه پله تا رسیدن به آب قنات فاصله است .

در قسمتی از حیاط طویله قرار گرفته است و تعداد زیادی گاو در طویله نگهداری می شود. در قسمتی دیگر از حیاط محلی برای نگه داری مرغ و خروس ها وجود دارد . بخش اصلی خانه با چند پله بالاتر از زمین شروع می شود . تعداد زیادی اتاق در دو طرف حیاط قرار گرفته است و اتاق های زیادی هم تو در تو عمق یافته اند . این خانه محل زندگی کد خدا محمدابراهیم و هر سه همسرش است .

کدخدا : (داد می زند) صغری... یکی از این مرغها رو بگیر واسه ظهر کباب کن بخوریم .

صدای فورفور وافور به گوش می رسد . صغری به سمت مرغ حمله ور می شود .

کدخدا صحنه دویدن صغری در حیاط را می بیند و می خندد.

کدخدا: (داد می زند) اصغر ... بیا این مرغه رو بگیر .

اصغر: ( به دنبال مرغ می دود ) عجب مرغ چقریه .

صغری : کیش کیش کیش کیش کیش کیش...

مرغ از این طرف حیاط به آن طرف حیاط می دود . اصغر و صغری ، نوکر و کلفت کدخدا ، به دنبال مرغ از این طرف به آن طرف می دوند .

صدای فور فور وافور با صدای قد قد قد قدای مرغ در هم آمیخته شده است .

کدخدا : (وافور را روی شاخک های کناری منقل می گذارد )خاک بر سرتون . یه مرغ نمی تونید بگیرید .

کدخدا از پله ها پایین می آید . شلوارش را کمی بالا می کشد . به کف دستش تف می کند و کف دست هایش را به هم می مالد و به دنبال مرغ می دود.

مرغ از دست همه فرار می کند . به گوشه حیاط پناه می برد . وارد قنات می شود . صغری به دنبال مرغ نفس نفس زنان وارد قنات می شود . کدخدا هم پشت سرش وارد قنات می شود .

زمان زیادی می گذرد . ... نیم ساعت بعد کدخدا در حالی که با یک دستش صغری را و با دست دیگرش مرغ زبان بسته را بغل کرده است از پله های قنات بالا می آید .

کدخدا : (داد می زند) اصغرررر. برو سور و سات جور کن . بگو آقا بیاد خطبه بخونه .

بساط سور و سات هفت شبانه روز ادامه می یابد .

زن : (درحالی که هق هق گریه می کند و وسایلش را در چمدان می گذارد ) مرتیکه عوضی ندید بدید . فکر کرده من هم مثل اون کلفت پتیاره اش هستم .

بعد از این واقعه سوگلی کدخدا دست پسرش را می گیرد و با یک چمدان روستا را برای همیشه ترک می کند.

معرفی کتاب

شعر روسیه

چنین بود که من سگ شدم

شعری از ولادیمیر مایا کوفسکی

ترجمه بابک شهاب

داشتم دیوانه می شدم!

سراپایم را نیش خشم گزیده بود.

ولی قهر من، آن روز ،

با قهر آدم ها تفاوت داشت :

هوس کرده بودم

کله تاس ماه را بگیرم و

تا می توانم بلایم.

"گمان می کنم عصبی شده ام ،

بد نیست هوایی بخورم ."

ولی در خیابان نیز کسی آرامم نکرد.

زنی آشنا

در باره خوش بودن عصر

جیغی کشید.

در جواب می خواستم چیزی بگویم ،

ولی احساس کردم

که زبان آدمیزاد را از یاد برده ام.

این چه وضعی ست؟

شاید خواب می بینم؟

دستی بر تنم کشیدم:

همان آدم همیشگی بودم

با همان لباس و همان صورت.

دستی بر لبانم کشیدم:

از دو فکم

چهار دندان نیش روییده بود!

صورتم را سریع پوشاندم،

آن طور که گویی بینی ام را پاک می کنم،

و با سرعتی دو چندان

راه خانه را در پیش گرفتم.

از کنار باجه نگهبانی

با احتیاط گذشتم ،

ولی ناگهان

فریاد شخصی کرم کرد:

"پلیس!

آدم دُم دار."

به پشتم دستی کشیدم،خشکم زد!

هزار رحمت به دندان نیش!

زیر کتم ، از پشت،

دمی دراز

همانند بادبزن

تکان می خورد.

چه بلوایی به پاشد!

یکی داد زد،

دورش را گرفتند:

دومی ،سومی ،چهارمی ...

زنی پیر

که پشت هم صلیب می کشیدو

از ابلیس و روح می گفت،زیرپا له شد

و آنگاه که انبوه سبیل های جارو نما

بُراق شدندو

غضبناک حمله کردند،

چهار دست و پا

برزمین افتادم و

پارس کردم:

"هاپ!

هاپ! هاپ!"

انتخاب از کتاب "ساده چون صدای گاو" ولادیمیر مایا کوفسکی ترجمه بابک شهاب انتشارات مینا

بهار ۱۳۸۸

داستان کوتاه

دعوت از نویسندگان داستان های کوتاه و شاعران

مجله ادبی آنتن دو روز آخر هر هفته در وبلاگ فرایند منتشر می شود.

شماره های قبلی مجله ادبی آنتن

شماره یک

شماره دو

یادداشت های یک معلم

bahar — Tue, 20 Oct 2009 06:17:12 GMT

بهار اسماعیلی :

نسل زنده به گور

حس آدم هايي را دارم كه گذاشتن شون تا از اندام شون واسه زنده موندن ديگران استفاده كنند؛ نسل بعد!نسل بعد!

نسل ما از همين الان مرده به حساب مي‌ آيد. حتي فسيل هم نه!

آب را براي نسل بعد ...! نفت و گاز را براي نسل بعد...! هنرپيشه و خواننده و نوازنده و نويسنده‌ي نسل بعد....!هي! نفس نكشيم! هوا را براي نسل بعد....!

اين نسل قرباني كه نه زنده به گور است.

امروز سگ‌ها هم از التهاب مفاصل درد نمي‌كشند. نفس كه مي كشم استخوان‌هاي پشتم درد مي‌گيرد.

سال ها قبل كه ما نبوديم نمي‌دانم چه كساني به فكر ما بودند؟!

امروز پدر هانيه يك دستش را در جنگ از دست داده، پدر مينا مشكلات تنفسي بعد از جنگ دارد. پدر كيميا يك عالم تركش در بدنش دارد و حقيقت اين است كه يك خانواده با برچسب جانباز يا شاهد، يك خانواده‌ي آسيب ديده است. از نظر روحي، فكري، اخلاقي. نفي كردن، درجه دادن، يادبود گرفتن چه دردي را مرهم است؟

امروز80 درصد دانش آموزان يك مدرسه به علت مشكلات جسمي نسل قبلي كه به فكر نسل‌هاي بعد بوده‌اند نمي‌توانند درس بخوانند.

نسل من و بعد از من از نسل قبل بسيار ممنون است براي آن چه آن روز‌ها ديد و آن چه اين روزها مي‌بيند.

4 ساله كه بودم پسر جواني را از كنار مادرش به زور داخل يك كاميون كه پر از پسرهاي ديگر بود بردند و مادر با چادر دنبال كاميون مي‌دويد،گريان. ماشين رفت او خاكي روي زمين نشست. پسرش را براي سربازي به جبهه بردند. بعدها يادم مي‌آيد كه هميشه اعلام مي‌كردند كه همه داوطلبانه به جبهه مي‌رفتند.

9 ساله كه بودم در يكي از پارك‌هاي تهران _ تابستان بود آنطور كه يادم مانده_ ميز و صندلي مي چيدند. چراغاني بود و شيريني و .... .مي‌گفتند اولين گروه آزادگان را مي‌آورند.

23 ساله كه بودم خانمي مي‌گفت شوهرش اسير جنگي بوده،مثل بچه‌ها مي ماند و هيچ چيز را جدي نمي‌گيرد و در لحظه خوش است.

اين روزها پدر هانيه را ديده‌ام. روز ثبت نام زهرا گفت پدرم شهيد است. ليلا گفت روزهاي امتحان پدرش كه در جنگ آسيب ديده حالش بد بوده و مدام در بيمارستان بودند.

زندگي است ديگر! بايد از نسل‌ها گذشت. براي آينده. بايد به فكر نسل آينده بود و روزي كه از آن هم بگذريم باز زندگي ادامه دارد.

یادداشت های یک کتاب فروش

hamed — Mon, 19 Oct 2009 07:59:18 GMT

یادداشت یکم:

از بچگی همیشه عاشق کتاب بوده ام. یادم می آید روز تولدم که می شد، همیشه بیشتر از اسباب بازی یا کفش و لباس، کتاب خوشحالم می کرد. کادوی دایی را می گذتشتم آخر همه باز کنم، چون از همه بهتر بود... کتاب بود... و چند دقیقه بعد... وسط شلوغی و بزن و بکوب تولد، من، یک گوشه ی اتاق، نه چندان دور از هیاهوی جشن تولدی که مال من بود، توی کتابم غرق بودم: روباه دم بریده، درخت بلورین، آلیس در سرزمین عجایب... البته این آخری را پدر خریده بود. روزی که برای آزمایش تیروئید رفته بودیم خیاان فلسطین، ۱۰ یا ۱۱ ساله بودم. این روزها متن اصلی اش را می خوانم. زبان را هم از پدر دارم. جای شکر و شگفتی است که در همان عوالم بچگی، ۵، ۶ سالگی، با وجود این که نه درکی از اهمیت ماجرا داشتم و نه حوصله ی نشستن پای درس پدر و رها کردن بازیگوشیها، با برادرم پای درسش می نشستیم... کمی شوخی، کمی بازی، گاهی هم زور و اجبار پدرانه! ... حالا برادر تدریس می کند، من ترجمه! خدا پدر را خیر دهد!

البته فقط عاشق خود کتاب نبودم، کتابفروشی، بوی کتابفروشی، بوی کتاب تازه و کهنه، بوی کاغذ و هرچه را که به کتاب ربط پیدا می کرد دوست می داشتم. آرزوی کودکی ام بود - و هنوز هست - که یک کتابفروشی، انتشارات یا نشریه داشته باشم. یافتن دوستانی اهل خواندن، نوشتن، اندیشیدن... تا بخوانیم و بنویسیم و بیندیشم، و خوانده ها و نوشته ها و اندیشه های یکدیگر را با هم و با دیگران تقسیم کنیم... امروز کمی از این آرزو برآورده شده - کتابفروشی را هنوز ندارمُ ولی کتابفروش شده ام. اما مهمتر از آن، دوستانم را یافته ام. با هم می خوانیم، می نویسیم... می اندیشیم. ما اندیشه ایم و اندیشه خود ماست. ما چیزی جز اندیشه هایمان نیستیم.

باری، آنچه پای من را به این کتابفروشی باز کرد، یک اتفاق... نه! اتفاق را قبول ندارم - یک معجزه بود. مدتها می رفتم و می آمدم، گاهی کتابی هم - اگر جیبم پر!! بود - می خریدم. آرزوی کودکی را بسیار دور می دیدم (هنوز هم دور است، ولی نه آنقدرها). کتابی می خریدم و می رفتم. تا روزی که آگهی را روی شیشه ی در دیدم، فروشنده قبلی می رفت و نفر جدید لازم بود: «فروشنده کتابخوان نیازمندیم ۴ تا ۹ شب». آگهی به من گفت، این شغل مال توست! رفتم تو... یک ماه نشد، دیدم این یکی - برخلاف همه آگهیها - راست گفته بود: من کتابفروش شدم!

دو روز آخر با مجله ادبی اینترنتی آنتن -شماره 2

anten — Wed, 14 Oct 2009 04:48:18 GMT

مجله ادبی اینترنتی آنتن

شماره دوم پنجشنبه و جمعه۲۳ و ۲۴ /مهر ۱۳۸۸

با این عناوین

از مدایح با صله تا مدایح بی صله

نوبل صلح

شعر معاصر ایران

شعر خاورمیانه

شعر خاوردور

معرفی کتاب

دعوت تحریریه آنتن از نویسندگان شعر و داستان کوتاه

از مدایح با صله تا مدایح بی صله

خواجه شمس الدین حافظ شیرازی

بود آیا که در میکدهها بگشاینداگر از بهر دل زاهد خودبین بستندبه صفای دل رندان صبوحی زدگاننامه تعزیت دختر رز بنویسیدگیسوی چنگ ببرید به مرگ می نابدر میخانه ببستند خدایا مپسندحافظ این خرقه که داری تو ببینی فردا

گره از کار فروبسته ما بگشاینددل قوی دار که از بهر خدا بگشایندبس در بسته به مفتاح دعا بگشایندتا همه مغبچگان زلف دوتا بگشایندتا حریفان همه خون از مژهها بگشایندکه در خانه تزویر و ریا بگشایندکه چه زنار ز زیرش به دغا بگشایند

احمد شاملو

اندیشیدن

در سکوت.

آنکه می اندیشد

بناچار دم فرو می بندد

اما آنگاه که زمانه

زخم خورده و معصوم

به شهادتش طلبد

به هزاران زبان سخن خواهد گفت.

شعر معاصرایران

شعری از بهار اسماعیلی

ذهن

خاطرات را

عق می زند

دلم

برای آمدنت ...

دلم برایت ...

عق می زنم.

...

هی !

بوی استفراغ می دهی .

فردیس ۱۰ مهر ۱۳۸۸

شعری از حامد کاظمی

یک فنجان

قهوه ی تلخ است،

زندگی

دوست داشتی شکر بریز؛

اما،

اگر ریختی

انتظاری از عطر مست کننده

و طعم بی همتای قهوه نداشته باش!

دیگران هرچه می کنند، بکنند؛

قهوه ی زندگی را

با شکر و شیر،

با هزار چیز دیگر،

با شکر و شیر مصنوعی،

با هزار چیز دیگر مصنوعی،

شیرین می کنند؛

و نمی دانند،

آنچه که می نوشند

دیگر قهوه نیست،

زندگی هم نیست!

سرد هم شده!

...

فنجانت را سر بکش،

داغ، خالص، تلخ،

این است زندگی.

قهوه که سهل،

شوکران هم باشد؛

خودِ زندگی است!

۱۰ مهر ۱۳۸۸

قطعه هنری

شعری از بابک اسماعیلی

از کتاب "دارم ماه می شوم ...آبله رو "

من خودم را پیرایش می کنم

مثل یک قطعه چوب

که خودش را می تراشد

و در جستجوی قطعه ای چون خویشم

که او هم خودش را تراشیده باشد

می دانم که خودم را دارم می زایانم

شده ام قابله خودم.

با دست های خودم

خراش می اندازم بر قطعه ای که نامش " خود " است

این تولد پر شکوهی است

وقتی تبر بر ریشه ام خورد.

ماندم

تمام نشدم

شدم قطعه بدون ریشه

...

دارم تابلو می شوم

شاید یک اثر هنری

که در طول سده ها ارزشش بیشتر می شود

این خراش ها خراش های حادثه نیست

خود من دارد قطعه را

کنده کاری می کند

فقط چهره ام مانده

با پا هایم

اول پایم را رها میکنم

چهره ام بماند برای بعد

وقتی تبر به ریشه ام خورد

بی ریشه شدم

اما پا هایم ستون شدند

و به جای ریشه

چسبیدند به زمین

دارم ریشه می دهم

پا هایم دارد ریشه می دهد به زمین

ستون زده ام

ستون شده ام

پیرایشگری می کنم

با دستانی که

تبر به دست دارند

این بار تبر به دست من است

تهران زمستان ۱۳۸۷

شعر خاورمیانه

شعری از نزار قبانی

روزی که به مردی برخوری

که یاخته های تنت را به شعر بدل کند

و با پیچش مو هایت شعر بسازد

روز ی که به مردی برخوری

که قادرت کند ـمثل من ـ

با شعر حمام کنی

سرمه بکشی

و موهایت را شانه کنی

آن روز می گویم :تردید نکن

با او برو

چون برایم مهم نیست مال من باشی یا مال او

مهم اینست

مال شعر باشی

از کتاب صد نامه عاشقانه نزار قبانی ترجمه رضا عامری نشر چشمه چاپ ۱۳۸۸

شعر خاوردور

دو شعر از سی شی ین

ترجمه مانا آقایی

۱. راهپیمائی

هر وقت تنها قدم می زنم

عصای سیاهم را بلند می کنم

و آن را محکم

به پوسته ی سرد و سفت زمین می کوبم

شاید مردمانی در آن سوی کره ی خاکی

پژواک ضعیف آن را بشنوند

و خبردار شوند که من هم هستم!

۲. جوانکی که ستاره می چید

روزی روزگاری

جوانکی در حال چیدن ستاره ها

از نردبان پائین افتاد

کهکشان به او خندید

زمین به او خندید

خبرنگاران ناشایست ترین صفت ها را زینت نامش کردند

و به او خندیدند

هزار سال بعد موزه ی شهر مجسمه ای از جوانکی ساخت

که ستاره می چید

و در دست چپ "گرگ آسمان" (۱)

و در دست راست "زن بافنده" (۲) را در مشت گرفته بود

دور کمر مجسمه کمربندی به چشم می خورد

با سه ستاره ی درخشان

این ستاره ها زمانی به همان "شکارچى" (۳) تعلق داشتند

که جوانک نگون بخت را با تیر خود به زمین افکنده بود.

پانویس:

۱ و۲ و۳ : نام سه صورت فلکی به زبان چینی.

.انتخاب مطلب از وبلاگ زمزمه های دختر ساهو . برای دیدن وبلاگ اینجا کلیک کنید

لینک مستقیم مطلب

کافی شاپ نوشت

...تنهایی واژه شکوهمند این روزهای من است

بابک اسماعیلی

حس ترس از تنهایی،در کودکی لرزاننده ترین احساس ها بود.روزی که در خیابان گم شدم،اولین باری باری بود که ترس از تنهایی را تجربه کردم و اشک ریختم... نوجوانی عمدتا در تنهایی گذشت.به جز آن زمان ها که با تنهایانی شبیه خودم بازی می کردم...آتاری،فوتبال، والیبال،خیابان گردی های بعد از مدرسه ... زمان هایی بودکه با تنهایانی از جنس خودم سپری می کردم.آن روزها درک روشنی از تنهایی نداشتم و نداشتیم.روز های جوانی،بیکاری،دانشگاه،کار ... هم با تنهایانی شبیه خودم سپری شد.از بس فرصتی برای خود شناسی نداشتم،نمی فهمیدم آنچه دچارش هستم تنهایی است.زمان می گذشت و لایه به لایه با تنهایی آشنا می شدم و درک نمی کردم ...دهه سوم زندگی دهه تنها تر شدن بود.همه بودند اما روز به روز تنها تر شدم ... با سرعت نور ... و این روز ها تنهایی با مفهوم کامل تری در ذهنم ته نشین شده است.دیگر می دانم تنهایی مترادف با گم شدن نیست.تنهایی مترادف با در خلوت خود بودن نیست.تنهایی معنایش این نیست که نزدیکترین هایت را از دست بدهی ... تنهایی واژه شکوهمند این روزهای من است ... تن ها درکنار تواند.

یکی دوستت دارد،یکی عاشقانه دوستت دارد،یکی چشمهایش را به چشمهایت سنجاق می کند،یکی دوست دوران کودکی است،یکی منافعش با تو تامین می شود،یکی به تو وابسته است،یکی به تو دلبسته است،یکی با تو همراه است،یکی دوست است،یکی می خواهد سر به تنت نباشد،یکی حسادت می کند،یکی لجبازی می کند،یکی بودنش را در نبودن تو تعریف می کند، ... اما با همه این ها تنهایی. تنهایی و هدف در مختصات هندسی واژه ها نسبت مستقیم دارند، هر چقدر هدفت پررنگ تر می شود،تنها تر می شوی و اطرافیانت بیشتر با تو غریبه می شوند ... گفتگو هم کفاف نمی دهد ... قدرت تفکیک بیشتر از پیوند را بطه هاست.هر چه زمان می گذرد پروژه عادی سازی رخ می دهد.دلایل اولیه با هم بودن فراموش می شود. حاشیه ها رخ می دهند ... هر چه بیشتر حاشیه ها تولید می شوند، تو تنها تر می شوی،تا روز ی که همه، اهداف مشترک را فراموش می کنند.آن روز تو تنها ترین می شوی ...

هدفی که عادی شده است، هیجان تولید نمی کند.باز تعریف اهداف مشترک بین من و تو الزامی است ⁽¹⁾ .

(۱)بخشی از کتاب شاگرد کشی نوشته بابک اسماعیلی که به زودی منتشر می شود.

دعوت از نویسندگان داستان های کوتاه و شاعران

مجله ادبی آنتن دو روز آخر هر هفته در وبلاگ فرایند منتشر می شود.

شماره های قبلی مجله ادبی آنتن

شماره یک

نشریه ادبی برای دو روز آخر هفته

anten — Fri, 09 Oct 2009 01:01:18 GMT

آنتن

پنجشنبه و جمعه۱۶و۱۷ /مهر ۱۳۸۸

با این عناوین

نوبل ادبیات ۲۰۰۹

شعر معاصر ایران

شعر خاورمیانه

معرفی دوکتاب

نگاهی به ۱۰۱ سال برگزاری جایزه‌ی نوبل ادبیات

نوبل ادبیات ۲۰۰۹

به گزارش خبرگزاري كتاب ايران (ايبنا) به نقل از سايت رسمي آكادمي نوبل، پنجشنبه 8 اكتبر (16 مهرماه) در ساعت 2:30 بعد از ظهر به وقت ايران، آكادمي نوبل به هفته‌ها بحث و گمان درباره برنده نوبل ادبي پايان داد و در كنفرانس خبري خود، هرتا مولر را به عنوان برنده نوبل ادبي سال 2009 اعلام كرد.

او كه از اقوام آلماني ساكن روماني است، در سال 1987 به دليل مخالفت با رژيم ديكتاتوري «چائوشسكو» روماني را ترك كرد و ساكن آلمان شد. وي در سال 1995 به عضويت آكادمي شعر و نويسندگي آلمان درآمد و در 1997 از انجمن قلم آلمان به خاطر اعتراض به يكي شدن آن با شاخه جمهوري دموكراتيك آلمان، خارج شد.

در جولاي 2008 او يك نامه انتقادي سرگشاده به رييس موسسه فرهنگي روماني نوشت كه اين عمل به خاطرحمايت اين موسسه از مدرسه تابستاني رماني –آلماني و دو تن از نيروهاي امنيتي پيشين آنجا بود.

خانم مولر از سوي آكادمي نوبل براي تمركز شعر و صراحت متونش و به تصوير كشيدن زشتي مصادره اموال مردم و رفتار رژيم‌هاي ديكتاتور، شايسته دريافت اين جايزه شناخته شد.

آخرين اثري كه از او منتشر شده «مردان باشخصيت رنگ پريده با فنجان‌هاي اسپرسو» بود كه در مونيخ در سال 2005 منتشر شد.

خانم هرتا مولر متولد 1953، از سال 1981 تا كنون جوايز ادبي فراواني از جمله جوايز ادبي كافكا (1999)، كنراد (2004)، برلين (2005) و جايزه ادبي اروپا و جايزه والترهاسن‌كلور (2006) را آن خود كرده است.

در ايران، رمان «گوجه هاي سبز» از هرتا مولر در سال 1386 توسط نشر مازيار با ترجمه غلامحسين ميرزا صالح منتشر شده و تا كنون به چاپ دوم رسيده است.

شعر معاصرایران

کوچه مظفری

شعری ازشیرین دخت دقیقیان

بوی سنبل دزدیده مرا

اینجا هستم،

پارک کنار خانهام

وینتکا! خانهی کو به کو، در به در!

کوچهی مظفری کجاست؟

خانهی یک، دو، سه

لیلی

خانهی چهار دو پا بپر!

خانهام گچی بود

و سفید

مثل مال خوزه یا ماریو

یا نمیدانم فرناندو

که لیلیاش را روی زمین پارک کشیده

و خانهاش گچی است

و سفید

این پاهای کوچک که هر بار

خانهی سوم را اشتباهی دو پا میپرد.

مادرش صدا می کند:

آرماندو!

و او که جست میزند روی خانهی چهارم

راه کوچهی مظفری را نشانم میدهد...

لس آنجلس. 20 مارچ 2009

پاییز

شعری از بابک اسماعیلی

از تو دور و به تو نزدیکم من

و این حکایت غریب بس آشناست

حکایت لاجرم من حکایت لاجرم تو

نه سرنوشت است و نه تقدیر

که زمانه بر سر جنگ است

….

پاییز

دلالت بر آن دارد که هیچ چیز پایدار نیست

و برگریزان گواهی می دهد که

زندگی

زیباست

….

باید چون آب روان باشی و شاهد برگریزان

چون کوه استوار و چون سنگ خارا بودن

هنر مردانی است که چون آب روان نیستند

از تو دور و به تو نزدیکم من

و این حکایت غریب بس آشناست

تهران مهرماه ۱۳۸۷

برای بهنیا

روزگار عاشقی

^{شعری از سولماز هلاله}

سرشار از طعنه

ورسوایی

با این همه هرگز

خسته و بیزارم نمی کند عشق

روزگار عاشقی جاودان بمان

قلب خاموش

بس شعله ها دارد

عمر پرطعنه

بس شیرینی

و شعر های بی عنوان

بسی نام

روزگار عاشقی جاودان بمان

دست هایم را بگیر

و با خود ببر

نجاتم ده از دست نادانان

از عشقم سیراب شو

و سر شار

چون چشمه

روزگار عاشقی جاودان بمان

بال دراورده

چون پرنده ها شده ام

و قطره اشکی

در چشم هایی سبز

روزگار عاشقی جاودان بمان

هق هقی بودم ترانه شدم

و برای جوانی آرزو....

روزگار عاشقی جاودان بمان .

از کتاب " با اطلسی ها پیر شدیم "نشر ثالث

معرفی کتاب

زندگی روی کاناپه

نویسنده بابک اسماعیلی

کافئین*

موسیقی محسن نامجو یا فرامرز اصلانی موقع خوندن این کتاب همونقدر لازمه که کافئین برای من.

*بهار اسماعیلی

وقتی تو

به زبان فارسی حرف می زنی

یعنی خود منی

نسلی که کتاب نمی خواند ، مدام گذشته اش را باز تولید می کند . نسلی که زاده دوران خشونت ورزی است و کتاب نمی خواند ... فاجعه می آفریند. وقتی نسلی هنر خواندن نمی داند ... یعنی خانه از پای بست ویران است .

اهمیت متن در این نکته ظریف است :

متن گریزی انسان را شفاهی بار می آورد و برای چنین انسانی دانش نه متن ها ی نوشته شده بلکه مجموعه ای است از باورها . و باور ها ... تعصب می آورد و ... تعصب ، خشونت تولید می کند .

در روز های در ماندگی ام ، دوستی که او هم از حادثه ای آسیب دیده بود می گفت " اگر ما به داد هم نرسیم کسی به داد ما نمی رسد ".

فارسی زبانان خاورمیانه شاید نه"درمانده" بلکه "درراه مانده اند". ایرانیان وافغانستانی ها سالها درکنارهم و درمتن یکدیگر زندگی کرده اند.سال هایی که ایرانِ در حال جنگ و بعد از جنگ مکان امنی برای افغانستانی ها بود تا بتوانند حداقل زنده بمانند.

و وقتی تو به زبان فارسی حرف می زنی ، یعنی خود منی و چه کسی است که به پارسی بنویسد و دلش برای پارسی زبانان نتپد.

من خودم را مسئول می دانم.چون زندگی درخاورمیانه به من یاد داده است باید یقه خودم را بگیرم و از باتلاق بیرون بیاورم. از طرفی همانطور که ما از پدرانمان سوال کردیم ، فرزندانمان هم روزی خواهند پرسید در گذشته چه کرده اید؟!! ... و صدور بیانیه مرهمی بر زخم های کودکان غزه و عراق و افغانستان و ... نبود و نیست .

امیدوارم کتاب شاگرد کُشی برای فارسی زبانان در ایران و افغانستان و تاجیکستان و ... همه فارسی زبانان جهان سکوی پرتابی باشد برای گریز از "در راه ماندگی" مان و بازگشت به "لذت متن"⁽¹⁾ حتی متنی از "درجه صفر نوشتار" ⁽²⁾. چرا که کتاب شاگرد کُشی با چنین رویکردی نوشته شده است : " ایجاد مهارت متن خوانی " .

رویای بزرگم این است که از این پس هیچ شاگردی در خاورمیانه کشته نشود.

حتی آنها که زبان فارسی نمی دانند.

₍₁₎ _{لذت متن نام کتابی است از رولان بارت ترجمه پیام یزدانجو که توسط نشر مرکز منتشر شده است .}

_{(2) درجه صفر نوشتارعنوان کتابی است از رولان بارت ترجمه شیرین دخت دقیقیان که توسط نشر مرکز منتشر شده است.}

بخشی از کتاب شاگرد کشی نوشته بابک اسماعیلی که به زودی منتشر می شود.

نگاهی به ۱۰۱ سال برگزاری جایزه‌ی نوبل ادبیات

جایزه نوبل ادبیات 2009 به هرتا مولر ۵۶ ساله نویسنده آلمانی ، رمانیایی الاصل رسید.

این مطلب از سایت مدیا نیوزانتخاب شده است.

جایزه نوبل ادبیات 2009 به هرتا مولر ۵۶ ساله نویسنده آلمانی ، رمانیایی الاصل رسید.

به گزارش ایسنا، جایزه‌ی نوبل ادبیات هرساله از سوی آکادمی نوبل برای تقدیر از یک عمر دستاورد ادبی به یک شاعر، نویسنده و یا نمایش‌نامه‌نویس اعطا می‌شود که به‌دلیل قدمت و ارزش مادی، با دیگر جایزه‌های ادبی در جهان قابل مقایسه نیست.

**جایزه‌ی نوبل ادبی برای اولین‌بار در سال 1901 برگزار شد و سولی پرودوم فرانسوی نام خود را به‌عنوان اولین برنده‌ی این جایزه به ثبت رساند. این جایزه تاکنون به 105 شخصیت ادبی اعطا شده است و البته هفت‌بار در سال‌های 1914، 1918، 1935، 1940، 1941، 1942 و 1943 آکادمی نوبل موفق به برگزاری و اعطای این جایزه نشد. صرف‌نظر از سال‌های جنگ جهانی اول و دوم، آکادمی نوبل در سال‌هایی که اعضای آن برای انتخاب برنده‌ی نوبل به اجماع ‌نظر نمی‌رسیدند، از برگزاری آن خودداری کرد.

** جایزه‌ی نوبل ادبیات طی بیش از یک قرن برگزاری، همواره با جنجال‌های کوچک و بزرگ همراه بوده است. بسیاری از کارشناسان و منتقدان ادبی معتقدند آکادمی نوبل به دلایل سیاسی و غیرادبی، نویسندگان بزرگی را از دریافت این جایزه محروم کرده است که مارسل پروست، جیمز جویس، ولادیمیر ناباکوف و خورخه لوئیس بورخس سرشناس‌ترین آن‌ها هستند.

هرچند بزرگانی چون لئو تولستوی، هنریک ایبسن، امیل زولا و مارک تواین نیز به دلایلی که مغایر وصیت‌های بنیان‌گذار آکادمی نوبل بودند، از کسب این افتخار بازماندند.

خورخه لوئیس بورخس چندین‌بار تا آستانه‌ی کسب نوبل ادبیات پیش رفت؛ اما به گفته‌ی ادوین ویلیامسون - شرح‌حال‌نویس بورخس -، آکادمی نوبل تنها به دلیل حمایت بورخس از حکومت‌های دیکتاتوری آرژانتین و شیلی، او را کنار گذاشت.

از دیگر نویسندگان سرشناس، به آسترید لیندگرن - نویسنده‌ی سوئدی خالق «پی‌پی جوراب بلند» - می‌توان اشاره کرد که به اعتقاد برخی منتقدان، چون آکادمی نوبل به ادبیات کودک توجهی ندارد، از قافله‌ی برندگان جایزه‌ی نوبل جا ماند.

در سال 2004 با اعلام نام الفرید جلینک اتریشی به‌عنوان برنده‌ی نوبل ادبیات، این اعتراض‌ها جدی‌تر شد؛ تا جایی‌که کوت آهنلوند - از اعضای آکادمی نوبل - در اعتراض به این انتخاب استعفا و اعلام کرد که شهرت نیک این جایزه خدشه‌دار شده است.

** توجه ویژه‌ی آکادمی نوبل به نویسندگان اروپایی در نوع خود جالب و البته اعتراض‌آمیز بوده است. از مجموع 105 برنده‌ی نوبل ادبیات در سال‌های گذشته، تنها 27 نفر غیراروپایی بوده‌اند و حتا کشوری چون سوئد بیش‌تر از همه‌ی قاره‌ی آسیا سابقه‌ی کسب نوبل ادبیات را دارد. اظهارات سال گذشته‌ی هوراس انگداهل - دبیر وقت آکادمی نوبل - که اروپا را محور اصلی جهان ادبیات دانسته بود، به‌نظر توجیهی برای این جهت‌گیری‌های جغرافیایی است.

نویسندگان فرانسوی با 15بار کسب نوبل ادبیات، پیشتاز بلامنازع هستند. ژان‌ ماری گوستاو لوکلزیو آخرین نماینده‌ی ادبیات فرانسه بود که سال گذشته موفق به دریافت این جایزه شد. رومن رولان، آناتول فرانس، آندره ژید، آلبر کامو، ژان پل سارتر و کلود سیمون از سرشناس‌ترین فرانسوی‌های این فهرست هستند.

پس از فرانسه، آمریکا و انگلستان هریک با 10 جایزه‌ی نوبل مشترکا در رتبه‌ی دوم قرار دارند. آمریکا برای کسب اولین جایزه‌ی نوبل ادبیات سه دهه انتظار کشید تا سینکلر لوئیس در سال 1930 آن را کسب کرد. تونی موریسون نیز آخرین آمریکایی بود که 17 سال قبل این جایزه را به‌دست آورد.

سوئد (7)، آلمان (7)، ایتالیا (6)، اسپانیا (5)، لهستان (4)، ایرلند (4) و شوروی سابق (3) دیگر کشورهایی هستند که به دفعات جایزه‌ی نوبل ادبیات را کسب کرده‌اند. این در حالی است که قاره‌ی پهناور آسیا تنها در سه دوره که دوبار آن توسط ژاپن در سال‌های 1968 و 1944 و یک‌بار آن توسط هند در سال 1913 بود، این افتخار را کسب کرده است.

** جوان‌ترین برنده‌ی جایزه‌ی نوبل ادبیات طی چند دهه گذشته، رودیارد کیپلینگ انگلیسی است که در سال 1907 در حالی‌که 42 سال داشت، این جایزه را به‌دست آورد. در سوی مقابل، دوریس لسینگ انگلیسی در سال 2007 در حالی‌که 88ساله بود، نوبل ادبیات را کسب کرد تا پیرترین برنده‌ی این جایزه نام بگیرد.

** یکی از موارد قابل‌ توجه در تاریخ برگزاری جایزه‌ی نوبل ادبیات، حضور ناامیدکننده‌ و ناچیز نویسندگان زن است؛ به‌طوری‌که طی 101 سال برگزاری این جایزه، فقط 11 نویسنده‌ی زن نوبل ادبیات را کسب کرده‌اند.

سلما لاگرلوف سوئدی اولین زنی بود که در سال 1909 موفق به کسب نوبل ادبیات شد. دیگر نویسندگان و شاعران زن برنده‌ی نوبل ادبیات عبارت‌اند از: گراتزیا دلدا (ایتالیا/1926)، زیگرید اوندست (نروژ/1928)، پرل باک (آمریکا/1938)، گابریلا میسترال (شیلی/1945)، نلی ساچز (سوئد/1966)، نادین گوردیمر (آفریقای جنوبی/1991)، تونی موریسون (آمریکا/1993)، ویسلاوا شیمبورسکا (لهستان/1996)، الفریده جلینک (اتریش/2004) و دوریس لسینگ (انگلیس/2007).

** تاکنون فقط یک‌بار در سال 1931، جایزه‌ی نوبل ادبیات بعد از مرگ یک نویسنده به وی اعطا شده است. اریک آکسل کارلفلدت در این سال در حالی‌که در قید حیات نبود، برنده‌ی نوبل ادبیات انتخاب شد. البته آکادمی نوبل پس از آن در سال 1974 اعلام کرد، دیگر هیچ نویسنده‌ای بعد از مرگ، برنده‌ی این جایزه نخواهد بود؛ مگر آن‌که بعد از اعلام آکادمی نوبل درگذشته باشد.

** در تمام دوره‌های برگزاری جایزه‌ی نوبل ادبیات، تنها دو نفر از دریافت این جایزه‌ی ارزشمند خودداری کرده‌اند. بوریس پاسترناک، خالق کتاب «دکتر ژیواگو» در سال 1958، تحت فشار مقامات شوروی سابق از سفر به استکهلم برای دریافت جایزه امتناع ورزید. ژان پل سارتر فرانسوی نیز در سال 1964 به‌علت این‌که به هیچ جایزه و عنوان رسمی اعتقاد نداشت، نوبل ادبیات را نپذیرفت.

** تاکنون تنها در چهار دوره از جوایز نوبل ادبیات، هم‌زمان بیش از یک نفر به عنوان برنده معرفی شده‌اند که البته وقوع آن بیش‌تر در دیگر شاخه‌های جایزه‌ی نوبل متداول است. در سال 1904، فردریک میسترال فرانسوی و خوزه اچه‌ گارای اسپانیایی، در سال 1917 کارل آدولف گیلروپ و هنریک پونتوپیدان هر دو از دانمارک، در سال 1966 شموئل یوسف آنیون اسراییلی و نلی ساچز سوییسی و در سال 1974 ایویند جانسون و هری مارتینسون هردو از سوئد مشترکا جایزه‌ی نوبل ادبیات را دریافت کرده‌اند. با این‌حال، هیچ نویسنده یا شاعری بیش از یک‌بار این جایزه را کسب نکرده است.

** شگفت‌انگیزترین انتخاب آکادمی نوبل در شاخه‌ی ادبیات، به عقیده‌ی بسیاری، وینستون چرچیل است که در سال 1953 به این عنوان دست یافت. او درواقع برای جایزه‌ی صلح نوبل نامزد بود که به‌عنوان برنده‌ی نوبل ادبیات معرفی شد.

** در فاصله‌ی چند روز مانده به معرفی برنده‌ی نوبل ادبیات 2009، محافل ادبی در استکهلم پیشنهاد کرده‌اند که دیگر (پس از ‌13 سال) نوبت اعطای نوبل ادبی به یک شاعر است. آخرین‌بار که یک شاعر به این عنوان ارزشمند دست یافت، به سال ‌1996 بازمی‌گردد که ویسلاوا شیمبورسکا از لهستان جایزه‌ی نوبل ادبیات را کسب کرد. با این حال، آموس اوز - نویسنده‌ی سرشناس اسراییلی - در بازار گمانه‌زنی‌ها، شانس اول کسب این جایزه معرفی شده است.

فهرست برندگان جایزه‌ی نوبل ادبیات از ابتدا تا امروز:

‌1901- سولی پرودوم (فرانسه)؛
‌1902- تئودور مومزن (آلمان)؛
‌1903- بیورنسترنه بیورنسن (نروژ)؛
‌1904- فردریک میسترال (فرانسه) و خوزه اچه‌خارای ای ایزاگیزه (اسپانیا)؛
‌1905- هنریک سینکیه‌ویچ (لهستان)؛
‌1906- جوسوئه کاردوچی (ایتالیا)؛
‌1907- رودیارد کیپلینک (انگلیس)؛
‌1908- رودولف کریستف یوکن (آلمان)؛
‌1909- سلما لاگرلوف (سوئد)؛
‌1910- پال هیزه (آلمان)؛
‌1911- کنت موریس مترلینک (بلژیک)؛
‌1912- گرهارد هاپتمان (آلمان)؛
‌1913- رابیندرانات تاگور (هند)؛
‌1915- رومن رولان (فرانسه)؛
‌1916- ورنر فون‌ هایدنشتام (سوئد)؛
‌1917- کارل آدولف گیلروپ و هنریک پونتوپیدان (دانمارک)؛
‌1919- کارل اشپیتلر (سوییس)؛
1920- کنوت هامسون (نروژ)؛
‌1921- آناتول فرانس‌ (فرانسه)؛
‌1922- خاسینتو بناونته (اسپانیا)؛
‌1923- ویلیام بوتلر ییتس (ایرلند)؛
‌1924- ولادسیلاو ریمونت (لهستان)؛
‌1925 - جورج برنارد شاو (ایرلند)؛
‌1926- گراتزیا دلدا (ایتالیا)؛
‌1927- هانری برگسون (فرانسه)؛
‌1928- زیگرید اوندست (نروژ)؛
‌1929- توماس مان (آلمان)؛
‌1930- سینکلر لوییس (آمریکا)؛
‌1931- اریک آکسل کارلفلدت (آلمان)؛
‌1932- جان گلسورتی (انگلیس)؛
‌1933- ایوان بونین (روسیه)؛
‌1934- لوییجی پیراندلو (ایتالیا)؛
‌1936- یوجین اونیل (آمریکا)؛
‌1937- روژه مارتن دوگار (فرانسه)؛
‌1938- پرل باک (آمریکا)؛
‌1939- فرانس امیل سیلانپا (فنلاند)؛
‌1944- یوهانس ویلهلم ینسن (دانمارک)؛
‌1945- گابریل میسترال (شیلی)؛
‌1946- هرمان هسه (سوییس)؛
‌1947- آندره ژید (فرانسه)؛
‌1948- تی.اس الیوت (آمریکا/انگلیس)؛
‌1949- ویلیام فاکنر (آمریکا)؛
‌1950- برتراند راسل (انگلیس)؛
‌1951- پار لاگرکویست (سوئد)؛
‌1952- فرانسوا موریاک (فرانسه)؛
‌1953- وینستون چرچیل (انگیس)؛
‌1954- ارنست همینگوی (آمریکا)؛
‌1955- هالدور لاکسنس (ایسلند)؛
‌1956- خوان رامون خیمنس (اسپانیا)؛
‌1957- آلبر کامو (فرانسه)؛
‌1958- بوریس پاسترناک (روسیه/ جایزه را نپذیرفت)؛
‌1959- سالواتوره کازیمودو (ایتالیا)؛
‌1960- سن ژون پرس (فرانسه)؛
‌1961- ایو آندریچ (یوگسلاوی)؛
‌1962- جان اشتاین‌بک (آمریکا)؛
‌1963- گیورگوس سفریس (یونان)؛
‌1964- ژان پل سارتر (فرانسه/جایزه را نپذیرفت)؛
‌1965- میخاییل شولوخوف (روسیه)؛
‌1966- شموئل یوسف آنیون (اسراییل) و نلی زاکس (سوییس/آلمان)؛
‌1967- میگل آنخل آستوریاس (اسپانیا)؛
‌1968- یاسوناری کاواباتا (ژاپن)؛
‌1969- ساموئل بکت (ایرلند)؛
‌1970- الکساندر سولژ‌نیتسین (روسیه)؛
‌1971- پاپلو نرودا (شیلی)؛
‌1972- هاینریش بل (آلمان)؛
‌1973- پاتریک وایت (استرالیا)؛
‌1974- ایویند جانسون و هاری مارتینسون (سوئد)؛
‌1975- یوجنیو مونتاله (ایتالیا)؛
‌1976- سال بلو (کانادا/آمریکا)؛
‌1977- ویسنته آله‌ایخاندره (اسپانیا)؛
‌1978- ایساک باشویس زینگر (آمریکا/لهستان)؛
‌1979- اودیساس الیتیس (یونان)؛
‌1980- چسلاو میلوش (لهستان/آمریکا)؛
‌1981- الیاس کانتی (انگلیس)؛
‌1982- گابریل گارسیا مارکز (کلمبیا)؛
‌1983- ویلیام گلدینگ (انگلیس)؛
‌1984- یاروسلاو زایفرت (چکسلاواکی)؛
‌1985- کلود سیمون (فرانسه)؛
‌1986- اولووله سوینکا (نیجریه)؛
‌1987- جوزف برادسکی (روسیه/آمریکا)؛
‌1988- نجیب محفوظ (مصر)‌؛
‌1989- کامیلو خوزه‌سلا (اسپانیا)؛
‌1990- اکتاویو پاز (مکزیک)؛
‌1991- نادین گوردیمر (آفریقای جنوبی)؛
‌1992- درک والکوت (سنت لوسیا)؛
‌1993- تونی موریسون (آمریکا)؛
‌1994- کنزابورو اوئه (ژاپن)؛
‌1995- شیموس هینی (ایرلند)؛
‌1996- ویسلاوا شیمبورسکا (لهستان)؛
‌1997- داریو فو (ایتالیا)؛
‌1998- خوزه ساراماگو (پرتغال)؛
‌1999-گونتر گراس (آلمان)؛
‌2000- گائو تسینگجیان (چین/فرانسه)؛
‌2001- ویدیادار سوراجپراساد نایپال (ترینیداد و توباگو/انگلیس)؛
‌2002- ایمره کرتس (مجارستان)؛
‌2003- جان مکسول کوئتزی (آفریقای جنوبی)؛
‌2004- الفرید جلینک (اتریش)؛
‌2005- هارولد پینتر (انگلیس)؛
‌2006- اورهان پاموک (ترکیه)؛
2007 - دوریس لسینگ (انگلیس)؛
و 2008 - ژان ماری گوستاو لوکلزیو (فرانسه).

آنتن نشریه ادبی است برای دو روز آخر هفته ، به سردبیری بهار اسماعیلی . آنتن به ادبیات حاضر ایران

می پردازد.

The 2009 Nobel Prize in Literature

bahar — Thu, 08 Oct 2009 22:59:18 GMT

جایزه نوبل ادبیات 2009 به هرتا مولر ۵۶ ساله نویسنده آلمانی ، رمانیایی الاصل رسید.

هرتا مولر در رشته ادبیات آلمانی و رمانیایی تحصیل کرده است.او عضو گروه نویسندگان جوان آلمانی زبان مخالف دیکتاتوری و طرفدار آزادی بیان بوده است.آثار او در کشور خودش رمانی اجازه چاپ نداشت ولی رسانه های آلمان از آثار او استقبال می کردند.او در سال 1982 به همراه همسرش ریچارد واگنراز رمانی به آلمان مهاجرت کردو اکنون ساکن برلین است.

آثار هرتا مولر به زبان انگلیسی:

The Passport / translated by Martin Chalmers. – London : Serpent's Tail, 1989. – Translation of Der Mensch ist ein großer Fasan auf der Welt

The Land of Green Plums / translated by Michael Hofmann. – New York : Metropolitan Books, 1996. – Translation of Herztier

Traveling on One Leg / translated from the German by Valentina Glajar and André Lefevere. – Evanston, Ill. : Northwestern University Press, 1998. – Translation of Reisende auf einem Bein

The Appointment / translated by Michael Hulse and Philip Boehm. – New York : Metropolitan Books, 2001. – Translation of Heute wär ich mir lieber nicht begegnet